Een man ontdekte de zin van het bestaan,
holde naar buiten,
klampte iedereen aan, zei: ‘Luister!
Het is heel anders dan u denkt!’
en over zijn woorden struikelend
legde hij het uit
aan iedereen
en iedereen was stomverbaasd -
is dat dus de zin van het bestaan …
ach, hoe is het mogelijk …
schudde zijn hoofd,
de vlammen van zich af,
sprong in sloten, rivieren, riep om hulp
of liep peinzend weg.
http://www.guardian.co.uk/education/2012/jan/05/michael-gove-infant-class-size
je wil niet weten waar dit soort ideeën naar toe gaat … beslist door iemand wiens kinderen niet in zo’n school hoeven te zitten – fairly sure about that …
hoe zou hij op het idee gekomen zijn om beide samen te voegen? plaatsgebrek? gebrek aan materiaal? of zag Leonardo Da Vinci toch een verband tussen de Madonna en de machinerie … ? en wat zou dat verband dan geweest zijn? de constructie van een geestelijke machinerie?
op de website van de Guardian vind je nog een paar schitterende studies. Leo in the National Gallery
met dank aan de Guardian
there’s nothing like an episode of Inspector Morse to keep long nights at bay.
goed voornemen voor 2012: schrijf elke dag een zin. in de hoop dat oefening kunst baart? tja. eerder in de hoop dat het treintje af en toe tot stilstand kan komen.
Op een dag bedacht de lee
rkracht dat het gedaan moest zijn met het uitstellen van planningen en voorbereidingen allerhande. Weg met het op het nippertje afwerken van presentaties en het zoeken van gepaste werkvormen! Vanaf nu zou ze door het leven gaan als een georganiseerde professional. Een onderdeel daarvan was het integreren van modern gerief: computers en elektronische leerplatformen. En laat dat nu net de nieuwe habitat van Mr. Edward A. Murphy zijn. Inderdaad, die van de wet.
De leerkracht reserveerde tijdens een helder moment een computerlokaal. Correctie: ze deed dat verschillende malen, voor verschillende groepen met in het achterhoofd het idee dat de leerkracht van vandaag maar beter voorbereid kan zijn op een papierloze wereld. Al was het maar om een vriendelijke relatie te kunnen onderhouden met de plaastelijke boekhouder.
De eerste dag ging de leerkracht, na het overtuigen van haar cursisten dat ze zich in de 21ste eeuw bevonden, naar het computerlokaal. Wat ze niet wist was dat Murphy meewandelde. Het openleercentrum bleek dicht – of eingenlijk: bezet door een collega die het toegewezen had gekregen. Na enig aandringen gaf zij haar lokaal op en kon de leerkracht de cursisten laten kennismaken met alle fraais dat een elektronisch leerplatform te bieden heeft. Murphy zag dat hij een aanzet had gegeven en ging naar huis.
Op de tweede dag verplichtte de leerkracht de cursisten om vier verdiepen naar boven te wandelen, zo kon een tweede computerlokaal bekeken en uitgetest worden. Hier onstond enige verwarring over het juiste lokaalnummer. Murphy grinnikte maar haalde zijn slag niet thuis want een vriendelijk collega verdween met zijn cursisten en liet ruimte voor de leerkracht die planning en reservaties hoog in het vaandel droeg maar zich door Murphy lichtjes gedwarsbooomd voelde.
Op de derde dag vroeg de leerkracht zich af of Murphy zich overslapen had. De les verliep zo vlot dat ze ter plekke extra opdrachten kon bedenken waardoor de cursisten het elektronische leerplatform bindelings leerden doorkruisen.
Murphy had gewoon even gewacht. Op de vierde dag merkten de cursisten dat ze niet konden beginnen aan de surfactiviteiten. Murhpy stuurde een tweet de wereld in: sukkels!#downloadlimietoverschreden. De leerkracht volgde Murphy’s gewtitter echter niet en moest dus op een andere manier op zoek naar een antwoord op de vraag waarom het fout liep.
Op de vijfde dag ging de leerkracht met de cursisten naar het voorziene lokaal. Geen collega? Check. Begin van de maand dus nieuwe downloadcapaciteit? Check! Nieuwe computers met andere programma’s en i
nstellingen? Ch… grmblhf!!! Murphy had het nodig gevonden om het inloggen te bemoeilijken en de computers zo up to date in te stellen dat alle websites ouder dan een week niet bekeken konden worden. De leerkracht vroeg zich vertwijfeld af of Murphy wel alleen aan het werk was. Misschien liep Finagle ook wel te dwalen door de gangen. Ja die van de tweede wet.
Toen de leerkracht de cursisten op de 6de dag vroeg om terug de trappen naar de vierde verdieping te bewandelen dacht ze niet aan Murphy. Dat bleek een fatale vergissing te zijn. Het lokaal was bezet, het boekingssysteem was ter goeder trouw maar niet op de hoogte en een plan B onbestaande. Murphy’s tweet van de dag: sukkels!#vergissingeninhetboekingsysteemdiepasuitkomenalshettelaatis. Gelukkig was de leerkracht nog niet mee met het getwitter en kon ze in relatieve rust naar huis fietsen, nadat ze toch maar met de curisten een soort plan B/zefstudiepakket had samengesteld.
Op de 7de dag rustte Mr. Edward A. Murphy. Hij keek rond, herlas zijn tweets en vond dat het nu welletjes was. Misschien moest hij zich maar ‘s concentreren op beamers, camera’s of USB-sticks. Of een andere beroepsgroep. Ideas anyone?
a drawing by Camille Rose Garcia
Na het opnieuw bekijken van een van de afleveringen in de serie “Lewis”
Love’s Philosophy
The fountains mingle with the river,
And the rivers with the ocean;
The winds of heaven mix forever,
With a sweet emotion;
Nothing in the world is single;
All things by a law divine
In one another’s being mingle;–
Why not I with thine?
See! the mountains kiss high heaven,
And the waves clasp one another;
No sister flower would be forgiven,
If it disdained it’s brother;
And the sunlight clasps the earth,
And the moonbeams kiss the sea;–
What are all these kissings worth,
If thou kiss not me?
- Percy Bysshe Shelley
apparently this would sound better when read out loud … which to me is the case with most poetry, don’t you think so?
Novelists
Theirs is a trade for egomaniacs,
People whose parents did not love them well.
It’s done by wasps and women, Jews and Blacks,
In every isolation ward in Hell.
They spend their workadays imagining
What never happened and what never will
To people who are not and whose non-being
Always depends on the next syllable.
It’s strange, and little wonder it makes them so
Whose lives are spun out talking to themselves
In allegories of themselves that go
Down the paper like diving cells
That form in communes and make colonies
And do each other in by love and hate
And generally enact the ceremonies
Intended to harmonize freedom and fate
Among the creatures and in the writer’s soul.
The writer’s soul? It’s as if one abyss
Primps at the other’s mirror and the whole
Shebang hangs fire while the lovers kiss.
Howard Nemerov – twice appointed Poet Laureate Consultant to the Library of Congress, brother Diane Arbus, the photographer
